دستهبندیها
بند ارتودنسی، یک حلقه فلزی باریک است که دور دندان (معمولاً دندانهای مولر یا پرمولر) قرار میگیرد و به عنوان پایهای برای قرار دادن براکت، لولهها یا ابزارهای دیگر ارتودنسی عمل میکند.
ویژگیها:
معمولاً از استیل ضدزنگ ساخته میشوند.
داخل بند گاهی دارای شیار یا چسب مخصوص برای نگه داشتن براکت یا لوله است.
اندازه و شکل آن مطابق دندان بیمار انتخاب میشود.
مولر باند (Molar Band):
برای دندانهای مولر بزرگ و قوی طراحی شده.
مقاومت بالا در برابر نیروهای کششی و چرخشی.
معمولاً پایهای برای لولههای باند (Buccal Tube) و ابزارهای جانبی است.
پرمولر باند (Premolar Band):
برای دندانهای پرمولر، کوچکتر و باریکتر از مولر باند.
برای ثابت کردن سیم و گاهی براکتهای مخصوص استفاده میشود.
دندانهای قدامی (Anterior Bands):
به ندرت استفاده میشوند و معمولاً برای نگهداری وسایل خاص ارتودنسی در دندانهای جلو.
بند معمولی (Conventional Band):
فلزی، بدون پوشش، با شیار داخلی برای براکت یا لوله.
رایجترین نوع برای درمانهای کلاسیک.
بند جوشکاریشده (Welded Band):
برای اتصال اجزای جانبی مانند لولههای خاص یا نگهدارندههای سرامیکی.
بند با لاین پوشش (Coated Band):
دارای پوشش نیکل یا رنگ دندان برای زیبایی و کاهش دید فلز.
بند مخصوص ابزارهای حرکتی (Functional Band):
برای نصب وسایل ارتودنسی جانبی مثل Expander یا Headgear.
اندازه: باید کاملاً فیت دندان باشد، نه خیلی تنگ و نه خیلی شل.
مقاومت: باید بتواند نیروهای کششی و پیچشی سیم و ابزارها را تحمل کند.
پوشش و آلرژی: بعضی بیماران حساس به نیکل هستند، بنابراین بندهای بدون نیکل یا پوشش دار توصیه میشوند.
قابلیت چسبندگی: در صورت نیاز به براکت یا لوله، باید شیار داخلی یا چسب مناسب داشته باشد.
انتخاب بند با سایز مناسب.
امتحان بند روی دندان (Trial Fit).
استفاده از سیم کشی موقت یا چسب مخصوص برای قرارگیری.
بستن دائمی بند با سیم یا چسب مخصوص.
بررسی ثبات و راحتی بیمار.